درچنین روزی در سال 1361 هجری قمری آیت الله غروی اصفهانی از بزرگترین علمای قرن چهاردهم قمری در نجف بدرود حیات گفت. محمد حسین غروی اصفهانی در روز دوم محرم سال 1296 ه ق دیده به جهان گشود . وی پس از طی تحصیلات مقدماتی نزد پدر در سال 1314 ه ق رهسپار حوزة بزرگ نجف شد در آنجا از محضر استادانی چون شیخ حسن تویسرکانی ، آیة الله سید محمد طباطبایی فشارکی ، حاج آقا رضا همدانی ، آیة الله آخوند خراسانی امهات فقه و اصول را فراگرفت و فلسفه را نزد استادانی چون حکیم محمدباقر اصطهباناتی شیرازی و شیخ احمد شیرازی آموخت . آن عالم ربانی پس از فراگیری علوم آل محمد به تدریس و تالیف روی آورد و در این مسیر آثار چندی از خود به یادگار نهاد که از میان آنها می توان به الاجتهاد و التقلید و العداله ، اصول علی النهج الحدیث ، الطلب و الارادة عند الامیة و المعتزلة و الاشاعرة ( در اصول ) ، حاشیه بر رساله قطع شیخ انصاری ، نهایةالدرایه فی شرح الکفایة( در چهار جلد)، کتاب الاجارة، صلاة الجماعة، صلاة المسافر ، حاشیة کتاب المکاسب حاشیه بر کتاب الطهارة شیخ اعظم انصاری ، سه منظومه دربارةاعتکاف، روزه و نماز جماعت ، الوسیلة توضیح المسائل به زبان عربی ، ذخیرة العباد ، توضیح المسائل فارسی ( در فقه ) ، تحفةالحکیم ، رسالة فی اثبات المعاد الجسمانی ، حاشیه بر اسفار ملاصدرا (در فلسفه ) و...اشاره کرد . همچنین از میان شاگردان بر جسته ایشان می توان از سیدمحمد حجت کوه کمری ، سید حسین طباطبایی بروجردی ، سید محمد هادی میلانی ، سید ابوالقاسم خویی ، آقا میرزا کاظم دینوری تبریزی ، علامه سید محمد حسین طباطبایی ، شیخ محمدرضا مظفر ، سید محمدتقی آل بحرالعلوم نام برد . سرانجام آن عالم ربانی در پنجم ماه ذیحجه سال 1361 ه ق به دیار حق شتافت . پیکر پاکش را در آستان قدس علوی، زیر ایوان طلای مولا جنب منارة شمالی در مقبرة کوچکی در کنار مقبرة علامه حلی به خاک سپردند.