غـلامحسین درویش در سال1251 ه ق در تهران دیده به جهان گشود. پـدرش حاجی بـشیر اهـل طالقان و مادرش از ترکـمانان بود.غـلامحسین در ده سالگـی به گروه موسیقی مدرسه نظام وابسته به دارالفـنون رفت و در آنجا نت خوانی و نواختـن شیـپـور و طبل کوچک را فـرا گـرفت. غلامحسین، پس از مدرسه، در مجلس درس داود کلیمی تارزن و آقا میرزا حسیـنـقـلی حضور یافت و از محضر آن دو بهره های فراوان برد. وی در همان دوران مورد توجه ناصرالدین شاه قـرار گرفـت. پس از مرگ ناصرالدین شاه به دستگـاه شعـاع السلطنه پسر مظفرالدین شاه والی فارس دعـوت شد، و در تمامی سفرهـای شاهـزاده هـمراه او بود. وی در سفربه شیراز با دخـتر مستـشار نظام ازدواج کرد که حاصل این پـیوند دو دخـتر بود. درویش خان بعدها با تـشکـیل ارکستر موسیقی انجمن اخوت و اجرای کـنــســرت های عـمومی، موسیقی ایرانی را بیش از پیش به مردم کشورمان معرفی کرد. درویش در نواخـتن تار و سه تار استاد بود. ابداع برخی از قطعات رنگ، درآمد و افـزودن سیم ششم به تار از جمله ابـتکارات او در موسیقی ایرانی است. وی دوبار برای پـر کـردن صـفحه به خارج از ایران سفـر کرد. درویش خان شاگردان بسیاری تربیت نمود که از میان آنها می توان به مرتضی نی داوود، ابوالحسن صبا، موسی معـروف و سعـید هـرمزی، حسیـنعـلی غـفاری، شکری و نورعـلی خان برومند اشاره کرد. استاد در شب چـهـارشـنبه دوم آذر 1305 بر اثـر تصادف جان سپرد. پیکرش را در نـزدیک امامزاده قـاسم، کنار مقـبره مرحوم ظهـیرالدوله و مرحوم جلال الملک دفن کرد ند.
