در چنین روزی در سال 473 هجری قمری حکیم ابوالمجد مجدود بن آدم سنایی غزنوی شاعر پرآوازه ایرانی در غزنین دیده به جهان گشود. حکیم سنایی از همان بدو جوانی به دلیل قریحه بالا و استادی خود در سرودن اشعار مدحیه به دربار غزنویان راه یافت و به مدح پادشاهان آن سلسله پرداخت. او در اشعار خود بسیار مدح ابراهیم و بهرام شاه بن مسعود را گفته است. سنائی تحصیلات خود را درغزنه به پایان رسانیده و به تمام علوم و فنون زمان خود دست یافت. وی پس از آن همچنان سفر هایی به شهرهای مهم و مراکز علمی جهان آن روز چون بلخ، هرات، نیشاپور و سرخس نمود و به زیارت خانه کعبه نیز مشرف گردید. سنایی در سنین میانی عمرش عازم خراسان شد و در حلقه درویشان آن دیار درآمد. وی در این دوره است که به سلک عرفا در می آید و طریقه آنان را روش خود می سازد. سنایی پس از این دست معاشرت ها دست از مدح پادشاهان برداشت. از آثار اوغیر از دیوان اشعار ش که بیش از سیزده هزار بیت را شامل می شود می توان به حدیقه الحقیقه، که آن را الهی نامه یا فخری نامه نیز نامیده اند، اشاره کرد. مثنوی طریق التحقیق، مثنوی سیر العباد الی المعاد، کارنامه، عشق نامه و عقل نامه دیگر آثار اویند. بسیاری از استادان ادبیات فارسی حدیقه الحقیقه او را دایرة المعارف منظوم تصوف و عرفان
می شمارند. شعر عرفانی در دوره سنائی در ادبیات فارسی باب شد. سنائی در سال 545 ق چشم از جهان فرو بست . مزار او در شهر غزنه افغانستان واقع است . اهالی غزنه روز های سه شنبه را برای زیارت آرامگاه آن بزرگمرد تخصیص داده اند.
