آیت الله میرزا محمد تقی شیرازی در چنین روزی در سال 1338 هـ ق دیده از جهان فروبست. میرزا محمد تقی در سال 1258 ه ق در شیراز به دنیا آمد . پدرش میرزا محبعلی شیرازی نام داشت . میرزا محمد تقی پس از طی تحصیلات مقدماتی در حوزه های مختلف علوم دینی وتلمذ نزد علمای گران قدری چون آیت الله فشارکی اصفهانی ، در مکتب علمی میرازی بزرگ شرکت کرد و خوشه های فراوان از خرمن معرفت آن علم بزرگوار چید . ایشان اما پس از طی در جات مختلف علمی پس از رحلت آیت اله سید محمد کاظم یزدی به درجه مرجعیت شیعیان جهان نایل آمد . در محضر علمی آن فقیه فرزانه علمای بزرگی چون شیخ آقا بزرگ تهرانی ، آیت اله شیخ عبد الکریم حائری ، آیت الله شیخ محمد جواد بلاغی نجفی ، آیت الله حاج آقا حسین طباطبایی قمی ، سید جمال الدین موسوی گلپایگانی ، آیت اله شیخ محمد کاظم شیرازی ، آیت الله شیخ محمد علی شاه آبادی و آیت الله سید شهاب الدین مرعشی نجفی کسب معرفت کرد ند .ا ز ایشان آثار چندی به جای مانده اسنت که از میان آنها می توان به شرح مکاسب شیخ مرتضى انصارى ، حاشیه ای بر فراد الاصول شیخ انصاری ، شرح منظومه الارجوزه رضائیه ، القصائد الفاخره فی مدح العترة الطاهره ، حاشیه بر عروه الوثقی ، ذخیره العباد لیوم المعاد و رساله عملیه اشاره کرد . ایشان در طول زندگی با برکت خویش علاوه بر نشر معارف حقه اسلامی هیچگاه از حوزه فعالیت های سیاسی و اجتماعی عقب ننشستند و همواره با مظاهرا استعمار به مبارزه بر خاستند . از جمله مبارزات ایشان را می توان در دوران اشغال عراق به دست نیروهای اجنبی انگلیسی دانست که ایشان با صدور فتاوی ضد استعماری ، رهبری انقلاب بزرگ ملت مسلمان عراق را درانقلاب سال 1920 برعهده داشت . مـرحوم شیخ آقا بزرگ تهرانى ازشاگردان برجسته یشان در کتاب نقبا البشر درباره شخصیت میرزاى دوم ومبارزات ایشان چنین مى نویسد: میرزا محمد تقى حائرى شیرازى ، پیشواى انقلاب عراق و نخستین برافروزنده شعله آن شورش و جنبش ، از بزرگترین عالمان و مجتهدان عصر خود بود. او یکى از مشهورترین چهره هاى شناخته شـده در علم و تقوى و غیرت و شهامت دینى بود ، چنانکه خود او برایم تعریف کرد ، در شیراز زاده شده و در کربلا پرورش یافته است ، در همان خاک پاک مقدمات علوم اسلامى را فرا گرفته است تـا در فـضـل ودانـش به رتبه اى رسیده که شایسته رسیدن به چنان مقام و موقعیتى بود. آن گاه بـادوسـت و مـصـاحـب و هم مباحثه خود سید محمد فشارکى اصفهانى همراه نخستین دسته از مـهـاجران به سامرا رفت و به محضر درس میرزاى شیرازى (ره ) پیوست و سپس در شمار برترین شاگردان حوزه درسى میرزاى اول درآمد. وى به زودى یکى از ارکان بحق تحقیق این حوزه شد بـه حـدى کـه در دوران زندگى خود استاد ارجمند ، جمعى از شاگردان فاضل و مبرز استاد ، به محضر درس و بحث او روى مى آوردند این روش ادامه داشت تا آن که استاد بزرگوار درگذشت و میرزا محمد تقى شیرازى به خاطرشایستگى و فضل و دانش و برازندگى خود ، به جانشینى وى تعیین شد و مرجع تقلیدشیعیان گردید. از آن روز بـود کـه وى وظـیـفـه سنگین و مسئولیت تعهد شگرف خود را با انجام تکالیف سنگین مـرجـعیت و رهبرى عالم تشیع در نهایت ایمان و شجاعت انجام داد ودر همین مسیر و جهت به رهبرى قیام , صدور فتواهاى انقلابى و درس گفتن وتربیت دانش پژوهان پرداخت. مردان بزرگى را پـرورش داد کـه هر کدام در تاریخ مبارزات و مجاهدات اسلامى نقطه عطفى به شمار مى روند .(نقبا البشر, ج 1 , ص 261) آن عالم ربانی پس از عمری مجاهدت در راه حق سرانجام در سیزدهم ذى حـجـه سـال 1338 هجرى قمرى , در 68 سالگى , درشهر نجف درگذشت .